Naar de top van Afrika – Gastartikel

De beklimming van de Kilimanjaro op 5.895 m – Marc de Jong

Halverwege april 2017 kreeg ik het idee om in m’n 50ste levensjaar wat bijzonders te gaan doen. Samen met een vriend de New York marathon gaan lopen ging helaas niet door. Met mijn zoektocht naar uitdagingen kwam ik op de site van Mountain Network terecht. Mountain Network organiseert beklimmingen, cursussen en expedities in de Alpen en naar de hoogste bergen ter wereld. Ik zag een banner van de War Child Kili-Challenge. Ik was gelijk geïnteresseerd. Ik heb twee keer de Roparun gelopen en wist dat het een extra lading met zich mee brengt als je ook wat voor een goed doel kan betekenen. De Kilimanjaro beklimmen en daarmee kinderen in oorlogssituaties helpen leek een prima uitdaging.

Vanaf dat moment was het trainen, trainen en nog eens trainen. In de sportschool maar ook buiten, hardlopen, lange wandelingen met bepakking. Eén keer per week een uur in de sportschool op de summitmaster met een rugzak van 12 kilo. Iedereen keek me in het begin vreemd aan. “Ben je niks vergeten in je kluisje te stoppen?” vroegen ze dan. Achteraf waren het de juiste trainingen voor de beklimming. Rik Breederveld van Mahorokan… bedankt man!

Op zaterdag 20 januari was het dan eindelijk zo ver. Ik was er klaar voor. Helaas wel goed verkouden en herstellende van een luchtweginfectie opgelopen door de vaccinaties. Maar het moest nu maar gebeuren. De uitrusting was compleet en ik was er aan toe!

Na een goeie vlucht kwamen we met een grote groep Kili gangers ’s avonds op Kilimanjaro airport aan. Het was heerlijk warm toen we uitstapten en kennis maakte met Tanzania!

Aangekomen in onze lodge werden de kamers verdeeld en na een paar drankjes gingen we snel naar bed.

De volgende dag was een relax dag. De hele dag de tijd, de briefing voor de start van de beklimming morgen, was ‘s middags om 17 uur. We gingen onder begeleiding van een gids met een groep een wandeling in de buurt maken. Een schitterende omgeving. Prachtig zicht op Mount Meru, de aapjes in de bomen boven je, genieten!

Met de briefing ’s-middags werd alles ineens heel serieus. Wat moest er in je duffel, wat in je rugzak. Wat moeten we aantrekken en wat moet snel te pakken zijn? En vooral… hoe onthoud je waar je wat hebt gestopt?

Dag 1 – 22 januari 2018

Machame Gate 1.800 m – Machame camp 2.835 m

De volgende ochtend al vroeg wakker. We hadden allemaal niet zo best geslapen. Jammer, de komende nachten zouden in het tentje op hoogte niet veel beter worden. De duffels werden allemaal stuk voor stuk gewogen. Geen gram meer dan 15 kg. Ter bescherming van de porters, (locale mensen die alle spullen dragen) Sommige moesten op het laatste moment nog spullen achter laten of in hun eigen rugzak proppen. Met twee busjes van de African Walking Company gingen we op weg naar Machame gate. Eerst nog een stop bij een winkel om voor iedereen water in te slaan. Na 2,5 uur rijden kwamen we aan bij de gate. Wat een drukte was het daar. Honderden porters en gidsen. Alles werd weer op nieuw gewogen, iedereen moest zichzelf inschrijven. Alles op volgorde van binnenkomst en pole pole (heel rustig). Dat zorgde er voor dat we pas om 15:00 uur de rugzak op konden pakken en aan onze eerste tocht konden beginnen. We liepen door de jungle, prachtige grote bomen en… weer aapjes! Het was gelijk een flinke wandeling. Zo rond 18:00 uur werd het donker en hebben we onze hoofdlampjes opgedaan. Om 20:00 uur kwamen we aan in Machame camp op 2.835 m. De tentjes stonden al klaar en na onze spullen op orde te hebben gebracht konden we gaan eten. Super gezellig om in een hele lange tent met bijna 30 mensen te eten. Iedereen vol verhalen en allemaal een bere-trek! Na het eten nog even wat napraten over de eerste dag op de berg en dan snel de slaapzak in! Slapen zodat we er morgen ook weer tegen kunnen!

Dag 2 – 23 januari 2018

Machame camp 2.835 m – Shira camp 3.750 m

We werden om 06:30 wakker gemaakt. Tea with or without sugar? We kregen gelijk een kop warme thee en een lauw warm teiltje water voor het wassen. Wassen, voeten verzorgen, tanden poetsen, slaapmatje leeg laten lopen en oprollen. De slaapzak weer in het hoesje proppen. De halve pil Diamox (tegen hoogteziekte) innemen. De camelbag en de twee flessen laten vullen met water. Isostar tabletten en ORS zakjes in de fles. De duffel weer inpakken en klaar zetten voor de porter. Rugzak compleet. Pfff… klaar voor het ontbijt!

Na het ontbijt, porridge,  gebakken eieren en fruit, was het tijd om iedereen voor te stellen. Eerst was iedereen van de African Walking Company aan de beurt. Totaal 91 mensen om ons met z’n 26 naar boven te krijgen. Ongelofelijk wat een groep bij elkaar, 118 mannen en vrouwen met hetzelfde doel. Alle Tanzanianen stelde zichzelf voor in het “Nederlands” en het werd ons duidelijk wat iedereen deed. Porters, persoonlijke porters, koks, mensen die de tenten opzetten, gidsen! Daarna waren wij aan de beurt, uiteraard in het Swahili! “Jina langu ni Marc” en weer een luid applaus, een geweldige sfeer!

Net voor 9:00 vertrokken we gezamenlijk voor de nieuwe uitdaging. Een prachtige tocht waarin het landschap snel veranderde. De bomen werden ingewisseld voor struiken en zo nu en dan kwamen de wolken binnen drijven wat het gelijk een stuk kouder maakte. Rond 14:00 uur komen we met een kopgroepje aan in Shira camp. Gelukkig net op tijd want na een paar minuten begint het te regenen. Shira camp is een groot, ruim opgezet camp waar de tentjes al weer voor ons klaar staan. Wat krijg je een respect voor de porters. Ze dragen bijna het dubbele gewicht van ons en lopen gewoon twee keer zo snel. Oke… de meesten beklimmen de berg ook tussen de 8 en 12 keer per jaar. Maar toch… respect!

Als we snel onze spullen in onze tentjes hebben gelegd gaan we de eettent in. Thee met zoute popcorn! Wat een verwennerij! Na een goed uurtje komt de rest van de groep binnen.

‘s-Avonds na het eten kruipen we allemaal weer vroeg in onze slaapzakken. De nachten op de berg zijn onrustig, je hebt het gevoel dat je bijna niet slaapt. Regelmatig ben je wakker en draai je je weer om. Om 4 uur zijn de koks al weer met potten en pannen in de weer… korte nachtjes maar je komt wel tot rust.

Dag 3 – 24 januari 2018

Shira camp 3.750 m – via Lava Tower 4.600 m naar Baranco camp 3.900 m

Weer werden we om 06:30 wakker gemaakt. Een lange zware dag voor de boeg dus na het ochtend ritueel en het onbijt gaan we snel op pad. Om 8:30 vetrekken we voor de klim naar Lava Tower op 4.600 m. De tocht is weer prachtig. De reuze lobelia’s indrukwekkend. Je voelt alleen nu al de hoogte en we doen rustig aan. Iets te snel stappen en je bent buiten adem. Elke uur stoppen we 10 minuutjes om even wat te drinken en te eten. Op die momenten delen we onze snacks, energierepen en chocolade met de porters en de gidsen. Ze nemen alles aan en zijn er blij mee. In de hele groep ontstaat zo al snel een band. Iedereen helpt elkaar en is op elkaar aangewezen. De sfeer is geweldig!

Om ongeveer 12:30 uur komen we met de eerste groep aan bij Lava Tower. Het was een flinke klim maar wat is het er prachtig. We krijgen lekkere warme soep en eten onze meegebrachte lunch. Ik eet de soep maar krijg de rest van de lunchbox niet naar binnen. Het is droog brood of cake wat ik niet weg krijg. Maar goed ik heb iets binnen en met een Snicker heb ik voldoende energie om verder te gaan. Na 45 minuten vervolgen we gehaast onze route naar Baranco camp. Het begint zachtjes te sneeuwen en de gidsen verwachten meer sneeuw op deze hoogte. Onderweg hebben we onweer maar dat is onder ons. Een hele vreemde ervaring. We houden het verder droog en rond 16:00 uur komen we aan in het camp. De rest van de groep komt pas na 18:00 uur aan in het camp. Helaas hebben zij wel regen en sneeuw onderweg in de afdaling gehad. ’s Avonds na het eten weer snel onze tentjes in… rust in het camp!

Dag 4 – 25 januari 2018

Baranco camp 3.900 m – Karanga camp 3.995 m

Na het wakker worden en het ontbijt snel op pad. De Baranco Wall. We hebben er de vorige dag al vol bewondering naar kunnen kijken. Vanaf het camp lijkt het onmogelijk om de muur te kunnen beklimmen zonder dat je spiderman bent. Maar goed… we zullen zien. We vertrekken in een lange sliert het dal in. Steken het riviertje over zonder een nat pak te halen. En dan begint het… Dit is echt klimmen met handen en voeten. Letten op je adem en rustig door klimmen. Op een paar gevaarlijke punten na (Kissing Rock bijvoorbeeld) is het goed te doen. Na een paar uur en 260 meter klimmen staan we met een groepje bovenop. Een prachtig uitzicht op deze hoogte!

Maar we moeten door! Nog een heel dal naar beneden en dan weer een forse steile klim! Het begint te regenen en na een paar minuten besluiten we om de hardshell broeken en jassen aan te trekken. Ook de wandelstokken wat lager zetten anders loopt het water als nog je mouwen in. Als we met de eerste groep al weer een stuk aan het klimmen zijn staan we even stil… Horen we het nou goed? De rest van onze groep die het dal naar beneden lopen staan ons toe te zingen… “Het is stil aan de overkant….” Ondanks de flinke klim en weinig adem zingen we allemaal keihard terug! Geweldig dit! Zo rond half twee bereiken we Karanga camp.

Dag 5 – 26 januari 2018

Karanga camp 3.995 m – Barafu camp 4.600 m

Vandaag naar het laatste camp. We zeggen een paar keer tegen elkaar “vannacht gaan we al voor de summit poging”. De tocht naar het laatste camp is mooi. Weer een andere natuur en omgeving. Geen begroeiing meer alleen stenen. Kale stukken, steile stukken waar het lijkt alsof iemand flink met stenen heeft gestrooid. Lastig lopen en constant opletten. Het Barafu camp waar we doorheen lopen is het smerigste camp tot nu toe, aardig wat afval overal. We lopen langs een paar gebouwtjes waar we ondanks dat we best weer moe zijn de pas toch even versnellen… wat een stank.

De tentjes staan weer klaar voor ons maar op een behoorlijk schuin stuk. Dat wordt naar elkaar toe rollen vannacht. Na de lunch maken we ons weer klaar om naar Kosovo camp te klimmen. Het is een tocht over een heel groot lastig stuk rots. We zullen dit vannacht in het donker moeten doen dus een keer oefenen bij daglicht is wel aan te raden. We brengen het er allemaal goed van af maar een aantal van de groep maakt zich redelijk druk om dit in het pikkedonker te moeten doen. Terug in het camp krijgen we na het eten nog een laatste briefing van de expeditieleider. Wat trekken we aan vannacht en wat hebben we bij ons. Genoeg maar niet te veel water. Ik heb elke dag zo’n 5 liter drinken/water bij me en besluit dat voor vannacht ook te doen. Om 19:30 uur gaan we allemaal ons tentje in en proberen we wat te slapen.

 

 

 

 

 

 

 

Dag 6 – 27 januari 2018

De summit poging

Om 23:00 uur worden we wakker gemaakt. Ik doe het tentje open en een bak sneeuw valt naar binnen. In die paar uurtjes is er zo’n 10 a 15 cm sneeuw gevallen. Een prachtig gezicht maar het zal het eerste deel van de beklimming niet makkelijker maken. We maken snel onze spullen in orde en staan om 24:00 uur klaar om te vertrekken. Allemaal dik ingepakt tegen de kou en voorzien van onze hoofdlampjes. Na een kwartier klimmen zien we, zo ver we kunnen kijken, een lang lint van lichtjes de berg opgaan. Even een rilling… van de lange weg die we nog voor de boeg hebben of toch de kou. We klimmen langzaam door. Voetjes voor voetje. Iedereen gaat anders met de vermoeidheid om. De ene staat te hele wereld bij elkaar te vloeken, de ander moet even uithuilen. Het is zwaar. Hoe ver nog tot Stella Point? Als het eerste rood van de zon langzaam begint door te komen ontdooien we. Worden we weer wat soepeler. Als het zonnetje helemaal door komt, gaat al snel de laagjes kleding en handschoenen weer uit. En dan… een laatste bocht en het bord van Stella Point wordt langzaam zichtbaar. We staan er… op 5.657 m. Ik ben super blij maar ik wil door! We hebben nog een klim naar de echte top te gaan. Na de foto’s en het herpakken van onze spullen vertrekken we in groepjes. De route is prachtig! IJswanden en sneeuw zo ver je kunt kijken en 360 graden om je heen. Heel indrukwekkend.

Na nog een pittige klim en pole, pole staan we om 10:30 op de top van de Kilimanjaro… Op de top van Afrika, het allerhoogste punt. Het gevoel is onbeschrijfelijk. We vliegen elkaar in de armen… het zal ook door vermoeidheid komen maar de meeste hebben natte ogen. Zo lang naar toe geleefd, zo veel voor gedaan en gelaten. Ik sta er gewoon!!

Na een half uur euforie en foto’s moeten we weer naar beneden. Het blijkt een helse tocht waarbij het uiterste wordt gevergd van de knieën. Na wat incidenten komen we rond 14:00 uur in Barafu camp aan. Ik laat m’n rugzak van me afglijden en val uitgeput op m’n matrasje neer. De rust is maar van korte duur, na een half uur moeten we onze spullen inpakken en weer door naar een lager gelegen camp. Het is inmiddels hard gaan regenen en na twee uur wandelen komen we aan in Millenium camp. Na het eten gaan we allemaal uitgeput slapen.

 

Dag 7 – 28 januari 2018

Millennium camp 3.820 m – Mweka gate 1.828 m

De volgende morgen worden we wakker met stralend zonnetje. Dat komt perfect uit voor de ceremonie die ochtend. Het is de gewoonte om in dit camp je eigen porter een fooi te geven. We staan met de hele groep bij elkaar. Totaal 118 mannen en vrouwen. Marcel de expeditieleider bedankt iedereen en overhandigt de fooien voor alle porters, koks en gidsen. Iedereen heeft volgens traditie ook een aantal dingen geschonken. Een thermos fles, een paar warme sokken, een slaapmatje… Er ligt veel, heel veel. De laagste porters in rang mogen als eerste iets uitzoeken. Ze zijn er zichtbaar blij mee! De complete groep zingt nog een aantal nummers over de Kilimanjaro voor ons als bedankje. Kippenvel! Heel mooi!

Als iedereen z’n spullen weer bij elkaar heeft vertrekken we in groepjes voor de laatste tocht naar beneden. Het is nog een flinke wandeling met de nodige glij partijen.

Om 12.45 kom ik aan bij Mweka gate. Het zit er op! We zoeken een plek uit de zon, en na het uitschrijven doen we onze bergschoenen uit en pakken een eerste biertje! Uiteraard een Kilimanjaro biertje. Wat is ie heerlijk!

 

 

 

 

 

 

 

Doneren voor War Child kan nog steeds!

https://www.warchild.nl/actie/marc-naar-de-top-en-50-kinderen-knapte-op

 

Ik, Tom Outdoor, wil Marc de Jong super erg bedanken voor het schrijven en het mogen delen van dit mega mooie artikel! En gefeliciteerd op het behalen van de top! Vond jij het ook een mooi artikel? Laat in de reacties weten wat je er van vind!

 

 

Marc de Jong is een sportieve avonturier die van een uitdaging houdt. Zo hardloopt hij en beklimt hij de Kilimanjaro! Ook een marathon heeft hij al eens uitgelopen! Kortom deze grafisch vormgever geniet van iedere sport!

21 thoughts on “Naar de top van Afrika – Gastartikel

  1. Gaaf hoor, wat een mooie foto’s en wat een verhaal. Wat een weer hadden jullie ook zeg. Mijn man heeft deze beklimming ook eens gedaan. Ik ben dan wel een klimmer, maar eigenlijk staat deze bij mij niet op het lijstje, maar wie weet als ik toch eens in de buurt ben.

  2. Wat een mooi verhaal. Het is boeiend om te lezen, wat er allemaal, naast de inspanningen van de klimmers bij komt kijken om dit mogelijk te maken. Als ik het zo lees, helpt het heel wat mensen aan werk!

  3. AWESOME!!! 😃😃😃
    Dit staat al een aantal jaar op mijn bucketlist, maar helaas houdt mijn gezondheid me steeds tegen.
    De emoties zijn zo voelbaar in deze post, waardoor ik nu gewoon iets heb van screw it, desnoods kruip ik, dit lijkt me zoiets bijzonders om mee te mogen maken.
    We shall see, eerst onze rally voor het goede doel meemaken, in juni en wie weet in de toekomst de Kilamanjaro! 😁

  4. Wauw, ik ben zowat sprakeloos! Wat een tocht! De voorbereiding, de weg met alle hindernissen, de groep, het kamperen, … Echt beschreven zoals het is en bijzonder mooi onder woorden gebracht! Bedankt ook voor de prachtige foto’s! Echt knap!
    Davina onlangs geplaatst…Van New Jersey naar New YorkMy Profile

  5. Heerlijk om jouw avonturen hier te lezen, Marc. Merci aan Davina om jouw post te delen zodat ik (en ongetwijfeld nog een heleboel anderen) jouw ervaringen kunnen laten doorsijpelen en mss ook een beetje kunnen vergelijken met een aantal van de eigen reizen. Zo deed ik in Peru de Ausangate-trail. Heel erg lastig (hoogte 3 maal tot boven 5000 m en steevast +4000 m) en herken ik het gevoel van de locals die zo erg vlot de berg op liepen om je uiteindelijk toch maar alles naar wens te maken. Het eten dat je maar moeilijk door je keel hapt (ik vind de combinatie pindakaas + confituur erg lekker als beleg), de zoute popcorn, de thee en uiteraard ook de wisselende weersomstandigheden. Het enige puntje waar ik mij bij de Kilimanjaro (en allicht ook andere bekende bergen) zou storen is de enorme hoeveelheid mensen die de beklimming maken, waardoor de magie een beetje dreigt verloren te gaan.
    Maar anderzijds: je moet die berg toch maar zien te beklimmen en te verteren. Zeker niet voor iedereen weggelegd. Hoe meer jaren op de teller, hoe groter de uitdaging. Proficiat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge